این قطعه ای از باغ و رضوان بهشت است  دراین مدینه ای که فاضله اش گم شده، در این شهری که دود دورنگی هوایش را مسموم کرده و در زیر این آسمان که رنگ آبیش مصنوعی است. به دنبال بهانه ای بودیم که حال و هوای بهشت را برایمان تداعی کند. در پی خلوتی بودیم که با اهل دل بنشینیم و حرف دل بزنیم. سراغ جایی می گشتیم که با تمام کوچکی اش بزرگ باشد.آن قدر بزرگ که بتوانیم در سایه و صف بزرگان تاریخمان بنشینیم. و از گفته هایشان ساعتی را گفتگو کنیم و دور از هیاهوی روزانه مستانگی را تمرین کنیم. در انتظار یک حادثه بودیم که در اندک زمانی بتوانیم با چند ضرب و تقسیم ساده، تاریخ ورود اربابمان را تخمین بزنیم. تا برای ورودش اطلسی ها را آب بدهیم. کوچه پس کوچه های دلمان را جارو کنیم و حوض خانه هایمان را آبی آب. لذا دست در دست هم گذاشتیم و یا علی گفتیم و آغاز کردیم. خشت های سایتی را بنا نهادیم که حال و هوای بهشت خیالیمان را داشته باشد. هر چند دست نیافتنی . . . ولی به قول حضرت حافظ : گر میسر نیست ما را کام او . . . امید آنکه مورد لطف قرار گیرد.  ارتباط با ما